Showing posts with label Adventure Riding. Show all posts
Showing posts with label Adventure Riding. Show all posts

Saturday, June 6, 2026

A Two-Hour Safari

Not every adventure needs a week of leave, a fully packed pannier setup, or a destination hundreds of kilometres away. Sometimes, the perfect escape is sitting right on your doorstep.

I recently discovered exactly that on a short circular ride that I can only describe as a “Two-Hour Safari”, a scenic backroad route winding through game farms, rolling hills, quiet gravel roads, and even a few small mountain passes. It is the kind of ride that reminds you why motorcycles and backroads belong together.

 

The route passes the impressive Hartbeeskuil Dam, and after the recent rains, the dam is an incredible sight. Filled right to the brim, the water stretches across the landscape like an inland sea, reflecting the clouds and mountains around it. It is worth stopping just to take it all in for a few minutes.

But the real magic starts once the road enters the surrounding game farm areas.


Within minutes I started spotting wildlife everywhere. Wildebeest and Eland grazed calmly in open fields while Zebra moved between the bushes. Springbuck scattered across the plains and massive Giraffe stood watching from a distance. Waterbuck appeared near the wetter areas and Ostriches casually wandered alongside the road. At times it felt less like a normal ride and more like a proper safari, just without the game viewer and khaki uniforms.


Then came the part that really got my attention.



For roughly six kilometres, the road runs directly through the spectacular Gondwana Private Game Reserve. Unlike many reserves where dangerous animals are kept behind separate fencing, Gondwana has free-roaming Lion, Buffalo, Elephant and Rhinoceros in certain areas. Suddenly the ride became a lot more exciting.

I must admit, I became slightly nervous.









Not long after entering the reserve section, I encountered some Elephants near the road. Seeing animals like that from the saddle of a motorcycle changes your perspective very quickly. You suddenly feel very small and very exposed. Add to that the antelope and other game occasionally running ahead of the bike on the road itself, and your senses become fully switched on.

It was thrilling, slightly intimidating, and absolutely unforgettable.



What makes this route so special is how accessible it is. You do not need complicated planning, expensive bookings, or days away from work. It is the perfect micro-adventure, a quick break from routine that still delivers scenery, wildlife, gravel roads, and genuine adventure.


Sometimes two hours is all you need to reset the soul.

And sometimes, the best safari is the one hiding just beyond your hometown.




Download Route HERE. 

Distance: 53km

Travel Time: 2 hours.

Road Surface: Mostly gravel with loose sections, can be slippery when wet.

Saturday, May 23, 2026

The Art of the Roadside Braai

A lot of good things in life start with the letter B. Bikes, Braais and Beaches are three of our favourites. But combining a braai with a bike ride? That’s a bit more challenging. Space is limited, and you don’t exactly want to strap a Weber to your panniers. Still, where there’s a will, there’s a way and we’ve found some simple, road-tested solutions.

Packing Light: The Road Braai Kit


Sure, there are some clever little travel braais out there: compact, foldable, even designed specifically for motorcycles. The problem is, they’re often expensive and, honestly, overkill. You don’t need a fancy setup. Just a small grid with a foldable stand. We found one that comes with its own cover and fits neatly into a topbox. Perfect.

To round off the kit, we added:
  • A short braai tong.
  • Miniature picnic-sized spices and salts.
  • A small casserole (optional, but handy).
  • Firelighters and matches.
A grocery bag full of small wood pieces we collected after previous braais — useful for a quick fire, and the bag doubles up as rubbish storage afterwards.
 

What goes on the Grid?


Think simple, tasty, and easy to pack Boerewors rolls is the go-to solution here, but not your only option. You can swap the wors for sosaties for instance.

Steak or chops with braaibroodjies is also an option and yes, we even have a topbox-friendly method for the broodjies. Sandwiches don’t travel well, especially in a violently shaking Topbox. One gravel road and the sandwich is transformed into a wet little bread ball with some of the ingredients protruding on the sides. So, the whole idea of having a braaibroodtjie has to be approached from a whole new angle.

Firstly, the bread. Think compact and sturdy that would hold up traveling in a Topbox. Our choice fell on bought roosterkoek. Next, we had a look at ingredients. Tomato might not be ideal, but there’s a plethora of other options available. Coming up with new ingredients and recipes was half the fun.


We came up with 5 different combinations: The first was Cream cheese, Biltong and Cheddar. The second was a rather fancy Bacon, Brie and Caramelized onions. The easy option was Ham, Cheese and Greenpepper. The fourth option was Salami, Mozzarella and Mushrooms and lastly, a 3 Cheeses and Garlic.


We preprepared our braaibroodjies the night before the ride and wrapped our creations in foil and popped them into the refrigerator. The next morning we loaded the topbox and set off for the ultimate roadside braai. The braaibroodjies held up well traveling in the topbox, and were easy to braai in the foil with nothing falling out etc. This worked almost better than expected, and now we can’t wait to start expanding on the menu options!

The meat was pre-marinated and vacuum-sealed. We kept in a smaller cool bag with ice packs that kept everything cold and fresh. Pack it tight, insulate it well, and you might even have ice left for a drink by the time the fire is ready. No leaks, no fuss, and it’s ready to go straight on the fire.



The Spirit of It All


A roadside braai isn’t about the gear, it’s about the moment. It’s about pulling over somewhere quiet, firing up a grid, and enjoying a proper South African meal under the open sky. Minimalist, practical, and unforgettable.

So next time you pack the bike, leave a little space for the grid and the wors. You never know when the road will hand you the perfect braai spot.










Saturday, May 9, 2026

Kom-se-Pad: ’n Verborge Juweel

Daar is paaie wat jy ry om van punt A na punt B te kom. En dan is daar paaie wat jy ry bloot vir die ervaring. Kom-se-Pad, diep in die Knysna-woude, is laasgenoemde. Ek het onlangs weer besluit om my motorfiets se wiele daarheen te draai – dis vir seker een van die mooiste, indien nie dié mooiste pad in die Tuinroete.



Vanaf die N2 langs die Knysna meer neem jy Ou Kaapse weg Noordwaarts, dieselfde pad waar die Knysna Hill Climb aangebied word, en net verby die Simola Gholf-landgoed as die pad ‘n grondpad raak draai jy links na die Gouna bosstasie. Die roete self is ongeveer 15 km lank, van Gouna in die weste na Diepwalle in die ooste. Dis ‘n kronkelende gruispaadjie, smal en soms hobbelrig, met gradiënte wat van sag (1:30) tot steiler (1:8) wissel. Die pad is deel van die ou bosroetes, en jy deel dit met bergfietsryers en soms bosvoertuie. Wees versigtig vir hulle op blinde draaie. ‘n Permit word benodig om die pad te ry en jy kan een verkry by SANParke se Diepwalle-kantoor tussen 07:00 en 17:00, of jy kan betaal by die hek, digby Gouna.

Gouna self het ‘n ryk geskiedenis. In 1881 het die Kaapse regering Italiaanse immigrante, gelei deur voorouers van Rayno Sciocatti, hierheen gebring om ‘n sybedryf te begin. Hulle het verwag om moerbeibome te vind, maar die eksperiment het misluk (lees “Moerbeibos” van Dalene Matthee). Tog het hulle ‘n nalatenskap gelaat: die San Ambroso-kapel, in 1891 gebou as ‘n Rooms-Katolieke kerk, is gerestoureer in 2005 deur ‘n afstammeling. Dis ‘n klein juweel in die bos, vol stories van volharding.


Kom-se-Pad slinger soos ’n geheime tonnel deur die groen wêreld van die Outeniquaberge. Die pad self is redelik maklik rybaar – selfs ’n sedan kan dit maak – maar op ’n motorfiets kry jy die volle ervaring van die padoppervlak, die los klippies, die klam bosgrond, en die stewige ritme van jou wiele oor die ongelyke grond.


Dit’s nie ’n roete vir spoed nie; dis ’n roete om stadig te vat. Jy word omring deur ‘n groen katedraal van bome en jy ruik ‘n mengsel van varings, mos en nat grond. Hou jou oë en ore oop vir die roep van die Knysna loerie (Knysna turaco). Hy het helder groen vere op die rug en kop, ’n vurige rooi bors en onderlyf, en ’n lang stert. Die gesig het ’n goue ring om die oog wat hom baie opvallend maak wanneer jy hom dophou. Dis een van daardie spesies wat voëlkykers regoor die wêreld spesiaal kom soek in Suid-Afrika en as jy gelukkig is, sal jy een tydens ’n rit deur die Knysna-woud raaksien.



Maak seker jy kyk uit vir Grootdraai-piekniekplek, kompleet met houttafels, braaigeriewe, vars water en bos-toilette, perfek vir ’n kort stop. Hier kan jy jou valhelm af haal en die stilte in drink terwyl jy enorme geelhoutrame bewonder. Dis ook die beginpunt van die Terblans-wandelpad – as jy lus is om jou stewels aan te trek en jou bene te rek.

En dan is daar natuurlik die groot geheim van hierdie woude: die Knysna-olifante. Hierdie olifante, die suidelikste in Afrika, was eens duisende sterk, maar jag en habitatverlies het hulle getal verminder tot miskien net een of twee oorblywende. Hulle is sedert 1908 beskerm, maar bly ontwykend in die bosse rondom Diepwalle en Gouna. Min mense het die geluk om een te sien, maar net die moontlikheid dat jy jou motorfiets hier deur olifantgebied ry, laat jou rêrig nederig voel. Dis asof die woud iets groots en tydloos fluister.

Teen die einde van Kom-se-Pad, waar die bome plek maak vir ooptes en berge in die verte, besef jy jy’t nie net ’n roete gery nie, jy’t ’n ervaring beleef. Vir enige motorfietsryer wat hou van avontuur, natuurskoon en ’n tikkie misterie, is Kom-se-Pad ’n moet. Dis ‘n portaal na die verlede, skilderagtige motorfietsritte, rustige verkenning, voëlkyk en bosbraaie.

Pak jou fiets, maak vol jou tenk, en gaan ontdek hierdie verborge juweel van die Tuinroete.

Saturday, April 11, 2026

Op die spoor van ‘n moordenaar

Daar is dinge wat gebeur in hierdie wêreld wat ons nooit sal verstaan nie. Ons kan dit net aanvaar en later daarop terugkyk en weet dat alles so gebeur het.

Toe die moordenaar Piet Matthyse op 8 Oktober 1947 in die rondgaande hof op Oudtshoorn deur regter G. Steyn ter dood veroordeel is, was dit die herinneringe aan ’n vrou, en nie die bedreiging van die galg nie, waaroor hy vir die hof iets te sê gehad het, want Matthyse was nie net ’n moordenaar nie. Hy was ook ’n verleier van vroue en uiteindelik ’n verkragter.

So beland ek, laat op ‘n Vrydag middag, langs die monument van ‘n man. ‘n Skielike knal van die donderweer laat my hop soos ek skrik. Dis asof die natuur self die tragedie wat hom destyds hier afgespeel het, herhaal.

En dit klink belaglik as jy jouself nie daai omstandighede bevind nie, maar ek kon dit aanvoel in my gebeendere. Ek staan alleen hier, maar die mense van die gebeure van daai tyd kon ek aanvoel, asook die boosheid wat hulle hier vasgekeer het en die waarskuwing van ‘n kind wat werklikheid geword het op daardie verskriklike dag.

Skaars 100m van my af, aan die anderkant van die pad is die plek vanwaar die skoot geklap het, gemerk met wit klippe.

So, wat het my tot hier gebring? Hier, langs ‘n monument vir ‘n polisieman, gade en pa? Hier, op die spoor van ‘n moordenaar?

Daar is min dinge in die lewe wat jou so vry kan laat voel soos ‘n motorfiets. En as die fiets boonop ‘n Avontuur fiets is, dan kan jy die agterpaaie vat en die wêreld gaan verken. So, as ek hoor van ‘n legende hier, of ‘n storie daar, dan pak ek die Africa Twin en ek gaan soek daai storie. Want dan is dit nie meer net ‘n storie nie, dan word die sinne en karakters en gebeure in daai storie weer werklikheid. Jy hoor nie net die storie nie, jy lééf dit. Want jy was daar.

In Ladismith en Van Wyksdorp se wêreld word daar tot vandag toe stories oor Matthyse vertel. Hoeveel daarvan die waarheid en niks anders as die waarheid is nie, kan ’n mens net raai, maar dat daar meestal met ’n mate van bewondering van hom gepraat word, is seker. En so het die storie my laat beland op die pad na Van Wyksdorp.

’n Mens kan Van Wyksdorp van vier ander dorpe af benader, maar nie een van die paaie is geteer nie. Die pad van Ladismith af het ’n goeie ryvlak omdat dit gereeld geskraap word. Wanneer daar egter ’n voertuig verby kom, moet ’n mens so bietjie spoed verminder, want vir ’n rukkie is daar niks anders as stof voor jou nie.

Die mooiste pad na Van Wyksdorp is dalk die een van Calitzdorp af oor die Rooibergpas. Hom moet jy maar plek-plek versigtig ry. Moet ook nie haastig raak nie, want daar is net te veel plekkies wat jou tot stilhou verlei. Bo-op Rooiberg, byvoorbeeld, is daar ’n piekniekplek waar vroeëre reisigers, dié wat met perdekarre en ossewaens die berge oor is, ’n klipstapel laat verrys het. Met elke oortog is ’n gebed gedoen en ’n klip op die bestaande hoop geplaas.

Om van Riversdal af by Van Wyksdorp uit te kom ry ’n mens deur die lieflike Garciapas (geteer) en dan met die grondpad al langs die Langeberg tot waar die naambordjie jou links laat wegdraai.

My roete hierheen loop egter vanaf Herbertsdale. Dis ’n mooi kronkelpad tussen plase deur bergop. Ek maak eers ‘n stop op ‘n makadamia plaas, by die in-die-middel-van-nêrens Nuthouse Pub, om die hitte te verdryf en die droë keel te lawe. Daarna verder met die Cloetespas oor die Langeberg tot in die Klein Karoo. Dan dan sak jy af na die Gouritsrivier (’n lekker piekniekplek) en beur opnuut die skerp steiltes uit tot op die Klein Karoo se vlaktes.

Die moordenaar Piet Matthyse sou al hierdie paaie geken het, én ’n klompie ander wat hy net met boerbokke en bobbejane gedeel het. So in die ry raak my verbeelding maklik met my op hol, dan verwag ek so half dat Piet Matthyse in my spieëltjie agter in die pad gaan staan wanneer die stof loop lê. Maar hy is nie daar nie, net sy naam en die verhale oor hom.

Tydens my gesnuffel op die spoor van ’n lank reeds gevange en opgehangde Piet Matthyse het ek op heelwat stories afgekom. Mense sê daai Piet was ’n slim man. Hy’t partykeer agteruit geloop na ’n plek toe sodat die polisie sy spoor verkeerd sou vat. Piet Matthyse se dinge het kleintyd al begin. Op tien of 12 was die gereg reeds op sy spoor, en toe al was hy die polisie een voor. Wanneer die wêreld te warm vir Matthyse geword het, het hy die pad gevat. Meestal weliswaar te voet, maar soms ook, wanneer hy die dag genoeg geld gesteel het, per trein. So het hy na Port Elizabeth gereis, na Durban, Johannesburg, Warrenton, Kimberley en Graaff-Reinet. Hy sou maande uit die Klein Karoo wegbly, lank genoeg om sy ou spore te laat koud word. Ander kere het nuwe moeilikheid wat hy gemaak het of geldnood hom teruggedryf. Eers op 37-jarige leeftyd is hy net buite Van Wyksdorp in hegtenis geneem nadat hy ’n polisieman doodgeskiet het.

As daar een ding is wat ’n mens by Piet Matthyse kan leer, is dit geduld. Hy het ’n opstal of veepos dae lank dopgehou om die kom en gaan van die inwoners te bestudeer voordat hy die huis sou betree om te vat wat hy wil hê, selfs ’n vrou die kere wat hy sy sin kon kry. So het Matthyse kos gesteel en anderman se skaap geslag. Op ’n dag het hy by ’n winkel op Kareevlaktestasie ingebreek en ’n briefie agtergelaat: “Oubaas, ek is jammer die winkel was toe. Ek het dit toe oopgebreek en my sommer self gehelp en sal die winkel weer goed toemaak. Ek is nou ’n soldaat. Sê groete aan Ma.” Toe hy ’n veewagter se kos gegaps het, het hy vir die ou man geskrywe: “Oompie, ek sit ’n paar geldstukkies vir jou neer, want ek het nie die kos gesteel nie, ek het mos daarvoor betaal – Piet Soldaat.” ’n Man met humorsin, onse Piet. Van tyd tot tyd is perdekommando’s agter hom aangestuur, maar niemand kon hom vastrek nie.

Nadat hy die skaapwagter Jan Kamfer se huis rot en kaal besteel het, was daar van Jan se vrou, Roos, geen spoor nie. Eers later het die polisie uitgevind dat sy vrywillig saam met Piet die berge in is en daar het hulle haar later in hegtenis geneem.

Piet skryf op ’n Union Brand Jelly Crystals-pakkie: “Ek loop saam met die itokloosie. Op Vrydag sal ek Roos weer kom haal. Ek gaan Langeberg op, dan kom ek Swartberg af. Stilletjies.”

Maar toe daag hy die nag van 22 Desember 1946 omstreeks middernag gewapen met ’n gesteelde geweer by Jim en Esther Grootboom se eenslaapkamerhuisie in die George-distrik op, en daarna sou niks meer snaaks wees nie. Grootboom het uitgeroep: “Die Here behoed ons!” Skote het geklap. In die sitkamer het twee kinders, Annie Grootboom (17) en Willem Plaatjies (12), grootoog gesit. Annie het probeer wegkom, maar Piet het haar gevang. Hy is met die twee veld in, waar Willem weggekom en na ’n plaashuis gehardloop het om hulp te soek.

Piet het geweet dat die polisie nou met nuwe ywer na hom sou soek. Hy had niks meer om te verloor nie en het Annie verkrag nadat hy haar met die dood gedreig het. Daarna het Piet haar laat gaan. Sy het ’n vragmotor voorgekeer.

Die nuus van die Grootboom-moorde het soos ’n veldbrand deur die Klein Karoo versprei. Piet Matthyse was nie meer net ’n inbreker en veedief nie. Die polisie, bygestaan deur ’n bloedhond, het Piet se spoor gevolg van waar hy by ’n veewagter se huis ingebreek het. Op Kersdag het hulle afgekom op ’n plek waar die voortvlugtige geslaap het. Die kole van sy vuur het nog gegloei.

Op 26 Desember het Matthyse ’n ma en haar twee dogters gedwing om hom te vergesel. Twee nagte moes die ouer vrou ter oorlewing saam met hom slaap. Toe een dogter op 28 Desember flou val, het hy die drie laat omdraai huis toe. Piet Matthyse se spoor draai by Volmoed, wes van Oudtshoorn, in die rigting van Van Wyksdorp.

Die Burger berig op 31 Desember 1946: “’n Kleurling is gistermiddag omstreeks vyfuur sowat 6 myl buitekant Van Wyksdorp in die rigting van Riversdal in hegtenis geneem nadat die soekgeselskap van sowat 100 konstabels en nagenoeg net soveel boere deur die dag die omgewing gefynkam het. Gisteroggend omstreeks agtuur is Kaptein B.M. van Heerden, Distrikskommandant van Polisie op Oudtshoorn, in ’n geweergeveg met die Kleurling gedood. Twee konstabels is in die geveg gewond.”

Kaptein van Heerden se dogtertjie het, toe hy sy huis die dag voor die skietery verlaat, vir hom gesê: “Moenie gaan nie, Pappa, die outa sal Pappa net doodmaak.” Ironies was die kaptein se doopname Barend Matthys. Hy het daardie oggend drie keer teruggegaan om sy geliefdes te groet.

In die hof het Piet Matthyse die volgende gesê: “Die meeste moorde wat in die wêreld plaasvind, kom deur ’n meisiemens. Ek sou like dat sy ook iets oorkom.”

Het die onbekende “sy” dalk Piet Matthyse se hart gebreek sodat hy onverdiende wraak teen alle vroue gekoester het, of had hy maar, soos die Bybelse Adam, iemand nodig om die las van sy eie swakheid te help dra?

Kaptein van Heerden se weduwee, Fransie, het korrespondeer met Piet Matthyse in die tronk, hom later besoek en volgens vertellings het hy tot bekering gekom en om vergifnis gevra voor sy dood.

Maar dit is nie die einde van die storie nie…

Die insident het ‘n groot impak gehad op die lewe van Soon van Wyk. Hy was nog nie eers ‘n korrespondent vir Die Burger nie, toe beland sy berig oor die insident in 1946 op die voorblad van die koerant. Die einste Soon van Wyk het later, met behulp van ene Barend Shreuders eiehandig die monument vir Kapt B.M. van Heerden by Soutkloof opgerig. Kaptein van Heerden se vrou, dogter en seun was teenwoordig met die bekendstelling. Die inskripsie lees: “Kommandant B.M. van Heerden. Hy het sy lewe hier gegee in die uitvoering van sy pligte op 30 Dec 1946.” Soon van Wyk het die tralies van die Monument jaarliks kom verf tot en met sy aftrede.

En so beland ek hier. Op die snikhete Vrydag middag langs ‘n stofpad staan my ysterperd en afkoel. Vandag lyk die monument en traliewerk nog heel skaflik. As jy ooit na Van Wyksdorp ry, kom stop hier, skakel die enjin af, en luister. Nie na wát nie, luister sommer net.

Want dié wêreld het nog baie stories…

Ken julle die storie van die laaste man wat in George in die openbaar gehang is? Gert was ‘n voorslagboer, veedief, geweldenaar, moordenaar of selfs ‘n minnaar. Dit hang net af met wie jy praat. Wat wel waar is, is dat sy bynaam Bloubaard was. En hy het hier naby geboer…



Gedenksteen vir Kommandant B.M. van Heerden.



Wit geverfde klippe teen die koppie oorkant die pad wys vanwaar die skote geklap het.


Die ingang na Van Wyksdorp.


Die pad vanaf Herbertsdale oor Cloetes Pas na Van Wyksdorp.


Nuthouse Pub op Cloetes Pas.



Brug oor die Gouritsrivier (’n lekker piekniekplek) voor jy opnuut opbeur teen die skerp steiltes uit tot op die Klein Karoo se vlaktes.


*Bronne: Verskeie boorlinge van die distrik Ladismith, die C.P. Nel-museum op Oudtshoorn, geocaching.com, en die artikel “Die moordenaar van die Klein Karoo” deur R.G. Grebe in Die Brandwag van 10 Desember 1976.

**As Bloubaard se storie jou nuuskierigheid geprikkel het, lees die boek “Roman” deur Cas Wepener, saal jou ysterperd op en ry. Gaan soek Bloubaard se graf en as jy hom kry, kyk na die berge en klowe om jou, en luister.

Saturday, March 28, 2026

A Two-Hour Holiday

There are days when the to-do list feels endless, when deadlines stack up like roadblocks, and you can almost hear the hum of the laptop begging you not to leave. On one such day, I decided to ignore the calls of work and steal two hours for myself. Not a big trip, not a planned holiday — just a micro adventure. The plan? Fire up the bike, chase a bit of fresh air, and reset the mind on some of the most scenic roads the Garden Route has to offer. What followed was a micro adventure that proved you don’t need a week off to find freedom, just a bit of road, a sense of curiosity, and a willingness to go.

The 7 Passes Road was my chosen route, the historic stretch linking George and Knysna, built by Thomas Bain in the late 1800s. Today it’s a quiet, almost forgotten route, perfect for riders and travellers looking to trade speed for scenery. What it lacks in speed, it makes up for with quiet bends, forest canopies, and stone bridges that whisper stories of another time.



The daylight filtered through the tall indigenous trees as I rode eastward. Riding through the forest is never just about what you see, it’s about the smells of damp earth, the cool air brushing your face, and the sudden bursts of sunlight breaking through leaves. On the bike you feel completely part of the elements, every sense tuned in.

Soon I found myself rolling over the old Kaaimans River Bridge, an arched relic of another century. Further along, the Silver River Bridge stretched out, elegant yet humble, spanning its valley as it has for generations. These bridges are more than infrastructure. They’re part of the Garden Route’s living history, reminders of how travel once meant patience, craftsmanship, and respect for the land.



From there, I wound my way up to Wilderness Heights, where the road opened up and the sea revealed itself in all its shimmering blues. The contrast from forest to ocean is one of the Garden Route’s great joys. In the space of a few minutes you go from green tunnels to endless horizons. I stopped to take it in, letting the salty breeze and the crash of waves below sink into my bones.



The descent into Wilderness is pure joy. Sweeping bends, glimpses of the lagoon, and that sense of freedom only a motorcycle ride delivers. Along the lagoon, the road runs so close to the water you feel like you’re skimming its surface.



I carried on to Leentjiesklip Beach, where I parked and stretched my legs in the sand. There I found the statue of Leentjie, and paused to read the story behind the name. Standing there, with the waves rolling in, I felt that thread of connection between past and present, between the stories we carry and the places we pass through.



After a few quiet minutes on the beach, it was time to head back. I rode once more up Wilderness Heights, looping back to George via the same 7 Passes Road. In just two hours, I’d shifted my perspective. The forest, the bridges, the ocean, the lagoon, even the gaze of Leentjie on her beach, they’d all reminded me why we ride, why we explore, why sometimes it’s worth leaving the emails unread.

It wasn’t a long holiday. No booking, no packed bags. Just a bike, a bit of sunshine, and the willingness to go. A micro adventure — two hours that felt like two days.

And when I finally rolled back into George, the work was still waiting. But I was clearer, lighter, and reminded once again that adventure doesn’t have to be far or long, it just has to be taken.



Saturday, March 14, 2026

Scenic Rides & Drives: Bloukrans Pass

Say “Bloukrans” and most South Africans immediately recognize the name. This is the spot where the adventurous and somewhat crazy do what is reputed to be the highest bungee jump in the world. It is an adrenaline-pumping jump into the gorge and to the river a whopping 216 meters below.


Aerial view of the new N2 bridge over the Bloukrans gorge / Photo: Panoramio

Somewhat forgotten though, is that Bloukrans has something else to offer, something that should be an even bigger draw card for tourism, but is sadly neglected. The absolutely spectacular Bloukrans Pass. The old, original pass.

I rode this pass with my motorcycle about two decades ago and even though it was badly in need of maintenance even then, the sheer beauty of this road took my breath away. Because of the neglect and lack of maintenance the road was closed soon after and blocked off on both ends with a large heap of gravel.

Fast Forward to 2024 and the Western Cape Government decided to repair the pass, all the way to the Western Cape Province border, which, sadly, is only about half of the pass. It does present a wonderful opportunity though to access the pass and enjoy is splendour, without having to negotiate a lot of traffic as the Eastern Cape side is still blocked off (as of December 2024).

When the government first started considering a coastal road between Port Elizabeth and Plettenberg Bay in the 1880’s it was the Master pass-builder, Thomas Bain, who was tasked to plan a route through both of the formidable obstacles of the Grootrivier and Bloukrans gorges within the Tsitsikamma Forests.

Back then the only route between Port Elizabeth and George was via the Langkloof and over the Outeniqua Mountains, via the Montagu Pass, as the Tsitsikamma forests were thought to be impenetrable. In 1869, after a series of fires laying vast tracts of forests to waste, the perfect opportunity presented itself for Bain and his team with to plot a suitable route as an alternative to the journey over the Outeniqua Mountains via the Langkloof.

It is with great excitement I approached this pass from the still blocked Eastern Cape side. Here you can still see the heap of gravel blocking the road and the evidence of someone having to have an abrupt stop because of it.



There is a small gap on the right where a bike or small car can easily pass and get access to the closed pass. But note – this road is dangerous. It is overgrown to the point of single and traffic, the road did fall away in places and there is even evidence of recent rockfalls.



As I entered the pass I encountered two motorcycles with sidecars heading the other way, but we passed each other easily. Riding through here in a sidecar must be a unique perspective on its own! I also encountered two vehicles from the front, but like myself they were going slowly and we saw each other in plenty of time.



Driving though the forest on an abandoned road like this is almost Jurassic-like. If feels like the forest is watching you and you seem to expect to see wildlife with every corner you turn. The air is fresh and the ambient temperature much better than the hot day I experienced on the motorway.



Just as you settle into the experience you turn another corner and see the beautiful bridge over the Bloukrans River. This is the Bloukrans Gorge and I got here in a much better and more enjoyable way than jumping off a bridge!





You are now entering the Western Cape Provence and what a difference it makes! The old pass has been beautifully restored and the road surface is a pleasure to ride. The going is still slow, with lots of photo stops, even though no photo can do this scene justice.





And all to soon it’s over. The pass exits close to the N2 toll gate, unfortunately. So heading west on the N2 you’ll still have to pay Zacchaeus* his toll or, if you have time, you can continue to Natures Valley and keep exploring this wonderful area.


On a side note – when we plan and discover routes (yes, you can discover routes on a map – read here) we use the Tracks 4 Africa and Slingsby Paper maps. These are an investment in your adventuring life and well worth it.

Another investment well worth it, that we’d like to endorse (and no, we are not paid for this promotion – I recommend these purely because I myself found it to be extremely useful) is a subscription to www.mountainpassessouthafrica.co.za. It has a wealth of information on every pass and I fully agree with them when they say: “Bloukrans pass is surely worthy of National Monument status!”

* Zacchaeus was a chief tax-collector at Jericho in the Bible.